Archive 3

Oh! Rotterdam my love! Homage to the city Rotterdam and Francisco Goya 2009 / Scroll to read about the work

Oh! Rotterdam my love! Homage to the city Rotterdam and Francisco Goya 2009 / Scroll to read about the work

Oh! Rotterdam my love! (The Bride & The Broom) Homage to the city Rotterdam and Francisco Goya
2009, Plaster, metal-wires, garbage sacks, wood broom, plastic pistol, tempera paint, graphite
Dimensions variable, life-size

Disparate Desenfrenado: Oh Rotterdam mijn lief!

Speciaal voor de vitrine van het CBK creëerde Efrat Zehavi (Haifa, 1974) een installatie van levensgrote gips beelden, readymade objecten en geluid. De titel van het werk is: Disparate Desenfrenado – Oh Rotterdam mijn lief! Het werk is een hommage aan de stad Rotterdam en aan Goya.

Disparate Desenfrenado is een titel van een ets van Goya, uit de serie Disparate (1815—24). Disparate betekent dwaasheid of absurditeit en Disparate Desenfrenado betekent: De absurditeit van het ongeremde. De ets beschrijft een vrouw die wordt ontvoerd door een wild paard. De voorstelling kan begrepen worden als een “allegorie van de verwoestende, passionele liefde ….: een jonge vrouw laat zich met veel plezier ontvoeren door een wild steigerend paard. De vrouwelijke slachtoffers die er niet in slagen hun passie te bedwingen, worden achteraan door monsterlijke roofdieren opgepeuzeld. “ … *

Zoals Goya in zijn serie Disparate doet, probeert ook Zehavi de absurditeit van het ongeremde en haar gruwelijke consequenties te tonen. De installatie beschrijft in een zwart-wit wereld een associatief droombeeld van een gepassioneerd moment of juist het moment dat daarop volgt. De man is verbeeld als een vogelverschrikker. Hij heeft een pistool maar hij kan niet (meer) schieten. De vogels schrikt hij niet af, de vrouw kan hij er niet meer liefhebben. De vrouw schreeuwt het uit. Een schreeuw van passie die zo extreem is dat haar hoofd alleen nog maar een schreeuw is, van een vogel. Het symboliseert het ongeremde verlangen dat soms ook verwoestend kan zijn.

Rotterdam is de gebombardeerd stad, die is ‘herboren’ zoals de vogel Feniks die uit zijn as is opgestaan. De herboren stad is een andere stad als de vooroorlogse stad. De meeuwen, vogels van de haven, zijn gebleven alleen eten ze niet meer van de visafslag of wat het zog van de schepen naar de oppervlakte werkt, maar van vuilniszakken die op straat worden achtergelaten. Ook zij zijn ‘herboren’ weliswaar in dezelfde gedaante maar ze gedragen zich anders.

Toch is er in de beschrijving van de vernietiging een zekere schoonheid te vinden. En ook dat is de absurditeit van het ongeremde. Het beeld van Zadkine ‘de verwoeste stad’ uit 1947 is daar misschien een goed voorbeeld van. De vrouw figuur in de installatie van Zehavi heeft ook trekken van dat beeld. Ook daarin is een “ opengesperde mond die een luide kreet doet vermoeden” # , te zien. Het gebaar van open armen en open mond is daarnaast een gebaar van overgave en capitulatie maar ook van passie tegelijkertijd.

De installatie van Zehavi is een hommage aan de stad waar zij woont en werkt. De stad die ze zelf haar tweede geboorteplaats noemt, naast haar eerste geboortestad, Haifa, die ook een havenstad is. Het is geen eenvoudige passie die zij koestert voor Rotterdam, maar de stad is ook geen eenvoudige partner…

*citaat uit de catalogus van het door KMSK Antwerpen georgainiseerde Goya, Redon, Ensor Groteske schilderijen en tekeningen, Herwig Todts, Lannoo, Tielt 2009

# Ossip Zadkine, De Verwoeste stad: http://www.goddeau.com/content/view/888

Reacties zijn gesloten.