Archive 2

Habeas Corpus: Anubis 2013

Habeas Corpus: Anubis 2013

Anubis

In 1999 werd de kunstenares door een zwarte pitbull teef gebeten. Het was een hele lichte beet, niet meer dan een wondje op haar neus, de krab van een kat, geen echte hondenbeet, zo licht was het. Maar de schok had veel losgemaakt. Sindsdien is ze bang voor dit soort honden. Ze steekt zelfs de straat over als ze er eentje in de verte ziet aankomen.

‘Het is geen wonder, dat deze hond mij heeft gebeten’, dacht ze toen. ‘Al maanden kan ik geen adem meer halen, mijn adem stokt in mijn keel; zo voelt het’. ‘De beet in mijn neus is een teken dat ik beter moet ademhalen’, zei ze tegen zichzelf.
Ze kon niet meer goed ademen omdat ze gespannen en verdrietig was. Een jaar voor de hondenbeet zomer 1998, is haar vriend bij een duikongeluk in het Blauwe Gat, in de Rode Zee om het leven gekomen. Hij was maar 22 jaar oud. Sindsdien kon ze niet meer ademen. Het was alsof zij ook in die zee verdronk en geen lucht kon krijgen.

Hoewel de kunstenares een nieuw leven had opgebouwd en een nieuwe liefde had gevonden, hield het ongeluk haar bezig. Ze vroeg zich af waarom het gebeurd was. Het gemis, het verlangen en het verdriet om haar dode vriend wilden niet overgaan.

Dat verhaal kreeg een plek in haar gedachten en in haar artistieke werk. In 2007 maakte ze een zelfportret met de titel: Looking Forward. Dit beeld was door toeval ontstaan bij het bewerken van een foto. Per ongeluk plaatste ze twee lichaamsdelen verkeerd op elkaar; haar eigen hoofd omgekeerd zonder torso direct op haar billen en knielende benen. Toen ze deze afbeelding op de computer zag, had ze een bijzonder gevoel van herkenning, het klopte helemaal. ‘Dat ben ik’ dacht ze. Waarom dat zo was kon ze toen niet uitleggen.

Dit beeld heeft ze later in keramiek uitgevoerd. Ze plaatste het in een huiselijk decor, met behang en overhemden die te drogen hingen. Ze noemde het ook wel Billenvrouw, omdat het hoofd direct op de billen rust.

Deze sculptuur verbeeldde haar verlangen naar de tijd met haar gestorven vriend en het zelfmedelijden dat ze had. Ze dacht ook aan het sprookje van de ‘Little Mermaid’. De Little Mermaid verlangde naar een mensenprins. De prijs voor de verwezenlijking van dat verlangen was hoog; ze moest haar stem aan de heks afstaan en altijd pijn lijden bij elke stap die ze nam, in ruil voor een paar mensenbenen. De kunstenares wilde ook een perfecte man. Ze dacht dat ze zo‘n man had en voelde zich bestraft met zijn dood.

In 2010 maakte ze een nieuwe versie van het beeld ‘Looking Forward’, maar in plaats van keramiek voerde ze het in papier-maché uit. Ze bouwde snel een structuur van hout en kranten, maar het lukte haar niet. Het hoofd werd veel te groot, vooral het voorhoofd. ‘Het beeld leek meer op een hond dan op een vrouw’, dacht ze. Ze raakte de structuur bijna twee jaar niet aan, het lag er maar.

In 2012 probeerde ze het beeld af te maken. ‘Het hoeft er niet per se als een vrouw uit te zien, het kan ook een vrouwelijke hond zijn, zoals de zwarte teef die mij in Jerusalem beet en waarvoor ik nog steeds bang ben’, dacht ze. Het werd een zwarte hond, zoals Anubis, de Egyptische god die de doden bewaakt in de piramides van de koningen. En weer dacht ze aan haar dode vriend, die in Egypte in het blauwe gat verdronken was.

Waarom ben ik nog steeds bang voor die hond? Waarom zie ik haar nog vaak in mijn dromen?
Misschien ben ik zelf wel een Anubis, dacht ze. Ik ben degene die de dood nog steeds bewaakt. Ik bewaak niet alleen de dood maar ook zijn verhaal. Ik laat hem niet los.

De bek van haar geboetseerde hond Anubis is geblokkeerd met een schelp die als een zwarte stop van een wasbak in haar bek zit. Ze kan nu niet meer blaffen of bijten, maar nog belangrijker; ze kan het verhaal dat geheim is zo niet verklappen. Dat verhaal gaat over de dood. Daar mag zij niet over praten.

Maar wat niet uit haar mond komt, probeert er wel van achter uit te komen. Als je overloopt van een verhaal vindt het altijd een weg om eruit te komen.

Reacties zijn gesloten.